Köşe Yazısı

TENCERE TAVA HEP AYNI HAVA!

Siyaset ve finans elitleri, bileni bilmeyeni, anlayanı anlamayanı son haftalarda korunaklı salonlarında milyarlık fon krizlerini ve sermaye piyasalarındaki çalkantıları tartışıyor. Televizyonlarda havalı finans terimleri uçuşurken, ekonomi dünyasında adeta bir kıyamet senaryosu yazılıyor.

Şüphesiz ki makroekonomik dengeler önemlidir; ancak rakamların ötesine geçip sokağa baktığımızda, bizim Antep’te çok sevdiğim o meşhur söz akla geliyor: “Tencere tava hep aynı hava…”

Finans kulelerinde kopan bu fırtına, her sabah hayatta kalma mücadelesiyle uyanan, dükkanının kepengini endişeyle açan esnafın ve pazar filesini dolduramayan milyonların gerçekliğine ne kadar teğet geçiyor?

Ekonomi dediğimiz şey, sadece bilgisayar ekranlarındaki yeşil ve kırmızı oklardan, portföy yönetim şirketlerinin tasfiye raporlarından ibaret değildir. Ekonomi, insandır. Ama ne yazık ki bugün Türkiye’de insan unsuru, makroekonomik teorilerin arkasında birer istatistiki veriye indirgenmiş durumda.

Finans dünyası, sistemi açık gözlerle manipüle edenlerin kaybettiği milyarları konuşurken; sokak, her geçen gün daha da ağırlaşan bir cinnet sarmalına sürükleniyor. Son dönemde ardı ardına gelen, yüreklerimizi dağlayan intihar haberleri ve aile trajedileri bu ülkenin en acı, en saklanamaz realitesidir. İnsanlar sadece cüzdanlarını değil, umutlarını da kaybediyorlar. Bir babanın evine ekmek götüremediği için, bir esnafın borç sarmalından çıkamadığı için ya da bir gencin geleceksizlik girdabında boğulduğu için hayatına son vermesi, bu ülkenin asıl “sistem krizidir”.

Şimdi sormak gerekmiyor mu? Milyarlarca liralık fonların batışı karşısında seferber olan denetim mekanizmaları, neden her gün sessiz sedasız batan hayatlar için bir acil eylem planı hazırlamıyor? Plazalardaki birkaç yüz kişinin yaşadığı “likidite sıkışması” için televizyon ekranlarında saatlerce dil dökenler, milyonlarca insanın yaşadığı o “nefes sıkışmasını” neden görmezden geliyor?

İşte bu yüzden, plazalarda ne kadar büyük fon fırtınası koparsa kopsun, bizim Antep’te pazarın, çarşının havası hiç degişmiyor: Tencere tava, hep aynı hava… Esnaf yine siftahsız kepenk kapatıyor, emekli yine ucuz ekmek kuyruğunda bekliyor, vatandaş yine ay sonunu getirebilmek için borcu borçla kapatıyor. Bizim “fon”umuz, ay sonuna sağ salim çıkabilmeyi umduğumuz o görünmez sabır fonudur.

İlk yazımla bu köşeden sizlere merhaba derken, kalemimin yönünü de net bir şekilde çizmek istiyorum. Bir mali müşavir olarak, her gün şirketlerin bilançolarını, vergi beyannamelerini inceliyorum. Rakamların dilini iyi bilirim. Ve o rakamlar bana bugün şunu söylüyor: Yukarıdakilerin yapay gündemleri, aşağıdakilerin hayatta kalma mücadelesini örtbas etmeye yetmiyor.

Bu köşede lüks salonların sahte krizlerini değil; verginin adaletsizliğini, mutfaktaki yangını, esnafın defterindeki kara delikleri ve en önemlisi, insanımızın o görünmeyen, duyulmayan feryadını konuşacağız.

Çünkü finans kulelerindeki köpükler elbet söner; ama sokağın kaybettiği umutları ve giden canları hiçbir bilanço düzeltemez.

Rakamların yalan söylemediği, gerçeklerin tüm çıplaklığıyla konuşulduğu yazılarda buluşmak üzere…

Aykut Atik Aykut Atik Köşe Yazarı
Güncellendi: 2 dk okuma

Yazarın Diğer Yazıları